God, moet ik dit echt vragen?

This Post Has Been Viewed 328 Times

Al een lange tijd heb ik het verlangen om te getuigen van wat God in mijn leven heeft gedaan. Maar ik durfde het niet. Bang voor de veroordeling… Toch bad ik, nog niet zo lang geleden, dat God zijn wil mocht doen in mijn leven en dat ik mij volledig wilde overgeven. Een gebed wat ik wel vaker had gebeden, maar waar altijd de gedachte ‘’als het maar wel in lijn is met mijn plan’’ achteraankwam. Hoe bedoel je control freak… Deze keer was het echter anders, deze keer meende ik het. Ik wilde echt doen wat God van mij zou vragen.

Op de vraag of ik wilde getuigen voor een groep jongeren zei ik dan ook ja, twijfelend dat wel.
Maar op bijzondere wijzen werd er een profetie uitgesproken over mijn leven, die vervolgens nog drie keer bevestigd werd. Wat voor mij een teken was dat de getuigenis die ik geven zou, Gods wil was. Of ik er zelf heel blij mee was, wist ik nog niet… 300 jongeren is wel meteen heel veel😬

In de week voor de getuigenis, was ik erg bezig met de overgave aan God. Het is achteraf een zegen geweest dat ik druk was die week. Hierdoor kon ik mijn praatje niet tot in detail voorbereiden en was ik nog meer overgeleverd aan God. De woorden die ik zou spreken zouden Zijn woorden zijn.
Ik vond het erg spannend en ergens onwijs fijn dat ik me kon verschuilen achter God. Als U het doet, als U spreekt door mij heen, dan hoef ik het niet te doen. Lekker makkelijk 😛

Op een avond terwijl ik opnieuw bezig was met de getuigenis en bad of God tot me wilde spreken. Kwam de naam Lotte in mijn gedachten, met nog een paar andere details en wat God tegen Lotte wilde zeggen. Enerzijds wist ik niet zo goed wat ik hier mee moest, anderzijds wist ik dondersgoed dat God wilde dat ik het zou zeggen tijdens mijn getuigenis.

Maar ik zou de getuigenis houden voor een groep jongeren, waarbij woorden van kennis niet heel erg gebruikelijk zijn, helemaal niet zelfs. De twijfel sloeg toe. Moest ik echt op het podium vragen of er een Lotte in de zaal zat? Vroeg God dit echt aan mij? Dit kan toch niet, uitgerekend voor deze groep… Serieus? Ik sprak er met niemand over omdat ik wist dat ze zouden zeggen dat ik het niet moest vragen. Maar ook omdat ik nog niet zeker wist of ik het wel ging vragen. Mijn praatje houden was al spannend genoeg God, moet dit er echt bij?

Maar het liet me niet los, ik bleef er mee zitten. Ik wist dat God van mij vroeg dit te vragen en ik werd herinnerd aan een preek die Wilkin van de Kamp eerder die maand gesproken had. Hij zei als God iets zegt doe het. Hij sprak over het water dat in wijn veranderde en vroeg durf jij met het water naar de ceremoniemeester te lopen en te zeggen tegen de ceremoniemeester hier is de wijn. Dus het vertrouwen te hebben dat Jezus het water in wijn veranderd had? Het vragen of er een Lotte in de zaal zat, was voor mij het water naar de ceremoniemeester brengen en het vertrouwen te hebben dat het water in wijn zou veranderde.

Ik was zo bezig of ik het ging vragen of niet, dat ik niet eens zenuwachtig was voor mijn praatje. De avond kwam en op het moment dat ik het podium op liep wist ik, ik moet het echt vragen. Dus het hoge woord kwam eruit; ‘’zit er een Lotte in de zaal’’. Niemand reageerde en ik dacht he dat is gek. Maar stond er niet lang bij stil en begon met mijn praatje.

Alles kwam er zo vloeiend en rustig uit. Ik sprak niet te snel (een vriendin van mij zou seinen als ik het wel deed), wist de tekst uit mijn hoofd en iedereen zat aandachtig te luisteren (dat zelfs het feit dat ik te lang sprak niet uitmaakte). Ik wist, God heeft alles in Zijn hand en aan Hem alle eer!

Terwijl het muziekteam het podium op kwam, ronde ik mijn verhaal af en liep het podium af. Het gevoel van wauw dit was gaaf om te doen, overladen me.

De pauze werd aangekondigd en net toen ik een kopje thee wilde halen kwamen er twee meisjes naar mij toe. Ik had gezegd in mijn praatje dat ik er was om voor de jongeren te bidden, dus ik dacht die willen gebed.

Maar een van de twee zei “dit is Lotte”. De meisjes hadden allebei te laat door dat ik de naam Lotte had genoemd en waren dus niet gaan staan. Wauw God, U bent zo groot! Ik vroeg naar de rest van de details die ik in mijn hoofd had, maar niet veel daarvan bleek te kloppen. Toch wist ik ergens, dat dit de Lotte was die God bedoelde. Ik zei tegen haar dat zij de enige Lotte in de zaal was en dat ik geloofde dat het woord wat God tegen mij sprak voor haar was.

Lotte bleek niet te geloven, maar toen ik mocht vertellen, dat God onwijs veel van haar houdt, haar ziet staan terwijl zij het gevoel heeft dat niemand haar meer ziet staan, brak ze in huilen uit. Ik wist dat God bezig was in haar hart. Ik mocht met haar bidden en haar nog meer over de liefde van God vertellen.
Na Lotte kwamen er nog een paar meiden naar mij toe, die zich herkende in mijn verhaal en graag wilde dat ik voor ze bad.

Toen ik die avond in bed lag, dacht ik terug aan een onwijs gave avond! Ik wist niet zeker of het veel harten had geraakt, maar dat ik persoonlijk zo heb mogen groeien op één avond, had ik nooit voor mogelijk gehouden. Wat was ik dankbaar!

Aan God alle eer!

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Using cookies
This site uses cookies for you to have the best user experience. If you continue to browse you are consenting to the acceptance of the aforementioned cookies and acceptance of our cookie policy