10000 Reasons

This Post Has Been Viewed 197 Times

Het is vrijdagmiddag twaalf uur als de schoolbel gaat. Vrolijk stap ik op mijn fiets en fiets ik naar mijn oma. Aangekomen bij oma is de tafel al gedekt en is ze druk bezig met het bakken van een eitje. Ze maakte er altijd een feestje van, zo ook vandaag. Ze heeft griesmeelpudding gemaakt, mijn lievelingstoetje.
Ze begint met gebed waarin ze vol dankbaarheid tegen God spreekt.
Ondanks het verdriet wat ze kent: een zoontje dat vlak na de geboorte overleed, al vroeg weduwe en een zoon heeft die naar Engeland emigreerde. Dankt ze God voor de kleinste dingen. Dat verwonderd mij, hoe kun je God blijven vertrouwen na zoveel leed?
Na het eten zit ik weer bomvol, zoals altijd als ik bij oma eet. Oma heeft een lijfspreuk, die ze altijd zegt als ik weer eens vol zit: ”Buikje buikje heeft het goed gehad, dokter heeft gezegd, veel eten weinig werken.”
Na de lunch gooi ik nog wat oud brood op de carport, de vogels hebben het snel door en vliegen wild in het rond. Ik vertel welke vogels ik zie, waarop oma zegt: ”zo heb je vandaag ook nog je biologieles gehad”. We spelen nog een potje Rummikub, waarna ik richting huis ga.

Het is donderdagochtend als de wekker gaat, slaperig sta ik op en doe de gordijnen open.
Het is half juli dus de zon is al behoorlijk vel. Echt Nederland, want gister regende het nog.
Ik spring onder de douche, om me vervolgens in een elegant jurkje te hijsen.
Een lichtroze jurkje, netjes tot op de knie en een hooggesloten hals. Precies zoals oma het graag had gewild. Samen met mijn moeder, rijd ik nog even naar de bloemist om de bloemen op te halen.

Rond twaalf uur is iedereen gereed om te vertrekken en rijden we in een nu nog kleine stoet richting Bussum. Mijn familie staat al bij de ingang te wachten, na iedereen kort begroet te hebben gaan we in het zaaltje zitten. De muziek begint met spelen en de deuren gaan open. Daar staat de kist op een kar, om de kist staan de vier kinderen. Langzaam lopen ze naar binnen en is er een kort moment van stilte om te luisteren naar het lied 10.000 Reasons.
De dienst begint. Mijn zus zingt voor het eerst alleen, de zenuwen zijn van haar gezicht te lezen. Maar wat doet ze het goed. Achter mij hoor ik al hevig gesnik, ik weet precies wie het is.
Mijn andere zus, hoogzwanger en de hormonen gieren door haar lijf. Recht tegenover mij zitten mijn ouders, met twee kleinkinderen naast zich.
Als ik verder de zaal rond kijk, zie ik bekende en onbekende mensen. Half luisterend naar wat er gezegd wordt, overmand door emoties en in gedachten verzonken, gaat de dienst door.
Als de dienst ten einde is, lopen we als familie achter de kist aan naar buiten.

In een lange stoet rijden we richting Eemnes, naar de begraafplaats. Een paar mannen van de familie tillen de kist richting het graf. Ik zie dat het zwaar is, de moeilijk kijkende gezichten zeggen genoeg. Als de kist op zijn plek ligt, gaat iedereen eromheen staan.
De zon is inmiddels heet geworden, dus een paar familieleden zoeken een plekje in de schaduw.
Het is een informeel moment. Herinneringen worden opgehaald en er wordt gelachen en gehuild. Ik zelf lees een gedicht voor, maar bij de eerste zin lopen de tranen al over mijn wangen, hakkelend ga ik verder. Ik kijk de kring rond en zie iedereen worstelen met zijn eigen emoties. Dankbaar, dat mijn oom er tussen staat met zijn vrouw en twee van zijn kinderen. Er wordt nog acapella een lied gezongen: God zij u. Oma blies haar laatste adem uit bij dit lied, het klinkt heel vredig.
Iedereen heeft nog een persoonlijk momentje rondom de kist en dan vervolgen we onze weg naar het restaurant. Om een laatste keer op oma te proosten en nog even na te praten.

Aan het einde van de middag beland ik tussen mijn twee zussen. Ik kijk ze beide even aan, en een dubbel gevoel overvalt me. Blijdschap voor oma, omdat ze nu bij haar hemelse vader mag zijn en een enorm verdriet om haar gemis.
Maar ook dankbaarheid voor mijn zussen. De een heeft vandaag een eerste stap gezet en zong prachtig voor oma. De ander draagt een nieuw leven met zich mee en geeft mij over max vier weken een neefje.

Ik sta even stil bij het moment… 10.000 redenen tot dankbaarheid!
Iets, wat oma mij van kleins af aan heeft geleerd!

 

4 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Using cookies
This site uses cookies for you to have the best user experience. If you continue to browse you are consenting to the acceptance of the aforementioned cookies and acceptance of our cookie policy